Ekspozycja, którą od 7 listopada można oglądać w naszym mieście, już dwukrotnie miała być umieszczona na ulicach Lubina, jednak nie zgodzili się na to urzędnicy miejscy. Organizatorzy wystawy nie poddali się jednak i umieścili plakaty ze zdjęciami na terenach przykościelnych, które nie podlegają administracji miasta. Należy zadać sobie pytanie – czemu ma służyć ta ekspozycja i czy miejsce, w którym jest ustawiona, jest dla niej odpowiednie. Organizatorzy, Fundacja PRO – Prawo do Życia twierdzą, że wystawa ma zwrócić uwagę na problem i skalę aborcji, a drastyczność zdjęć ma przełamać obojętność wobec tego tematu. Jednak obserwując ludzi przechodzących obok wystawy, można zauważyć na ich twarzach zdziwienie, zaskoczenie, oburzenie, a bardzo często grymas obrzydzenia. Niektórzy odwracali głowy w inną stronę, aby nie widzieć ogromnych plakatów. Niektórzy jednak przystawali by przeczytać hasła wystawy i prawdopodobnie zastanowić się nad przesłaniem, które pragnęli przekazać pomysłodawcy wystawy. Zdjęcia umieszczone na plakatach poprzez epatującą od nich drastyczność, nie zachęcają do refleksji nad przedstawianym tematem. Sprawiają wręcz, że staramy się jeszcze bardziej omijać ten temat, tak jak omijamy tę ekspozycję. Niestety nie wszyscy mogą przejść obojętnie obok krwawych zdjęć, choćby naprawdę się starali. Mam tu na myśli rodziców małych dzieci, którzy idąc do kościoła lub pobliskiej galerii muszą przejść koło plakatów. Niestosowne i zupełnie niepotrzebne, a nawet krzywdzące jest wystawianie dzieci na taki widok, którego ze względu na swój wiek po prostu nie rozumieją.
Na stronie Fundacji PRO – Prawo do Życia można odnaleźć list zaniepokojonego ojca, pytającego o celowość umiejscowienia wystawy w miejscach publicznych, często na drodze do kościoła lub szkoły i tym samym wystawienie jej na widok dzieci i młodzieży, do których ta ekspozycja nie powinna być adresowana. Prosi on również o wyjaśnienie, co ma odpowiedzieć swojemu synkowi, kiedy zapyta go co jest przedstawione na zdjęciach. W odpowiedzi Fundacja pisze, że ekspozycja ma przełamać obojętność i zwrócić uwagę społeczeństwa na problem aborcji, dlatego musi być ustawiona w miejscach publicznych. Jednocześnie odsyła do artykułu, umieszczonego na ich stronie, w którym psycholog opisuje wpływ wystawy na dzieci i młodzież, i sugeruje, że jeżeli dziecko zapyta nas o to, co znajduje się na zdjęciu, mamy odpowiedzieć, ze są to „martwe ciała dzieci” i że zabił je ktoś zły. A co jeśli zapyta nas o to nieznajome dziecko? Zaskakujące jest to, że w czasach kiedy tak dużo mówi się o tym, jak niekorzystne są dla dzieci drastyczne obrazy przemocy, przedstawiane w grach i filmach, fundacje i stowarzyszenia uzyskują pozwolenia na ustawianie swoich ekspozycji w miejscach publicznych. Należy zastanowić się czy taka próba zwrócenia uwagi opinii publicznej na daną sprawę jest celowa i właściwa, czy może mija się z pierwotnie zamierzonym celem, wywołując zamiast refleksji odrazę i oburzenie.
Jak napisała Wisława Szymborska „tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”, dlatego ostateczne poparcie lub dezaprobata aborcji jest osobistą sprawą każdego z nas.

zdjęcie i tekst Paulina Szulejko