Charakterystyczną budowlą Lubina jest przybramna wieża Baszty Głogowskiej, która w literaturze niemieckojęzycznej nazywana jest Wieżą Prochową – Pulver Turm lub, Glogauer Turm – Wieża Głogowska. Obecnie jest to sześciokondygnacyjny obiekt wzniesiony na planie kwadratu, pochodzący z czasów budowy miejskich murów obronnych w połowie XIV wieku. Dolne partie wieży murowane są z kamienia, zaś górne z cegły. Całość elewacji pokryta jest tynkiem, z akcentowanymi boniowaniem narożnikami. Nieregularnie rozmieszczone są różnej wielkości gotyckie okna w kamiennych obramieniach, większe w górnej części wieży, mniejsze w dolnej. Obiekt przykryty jest wysokim, czterospadowym dachem ceramicznym z przepustnicami. Na uwagę zasługuje zachowany na północnej ścianie ślad dobicia muru obronnego, ukazujący wysokość pierwotnych fortyfikacji miejskich. W XVII i XVIII wieku wieża pełniła funkcję miejskiego więzienia i to zapewne uchroniło ją przed rozbiórką, jakiej niestety nie uniknęły bramy Legnicka i Ścinawska. W 1908 roku urządzono tu muzeum miejskie i w tej roli przetrwała do 1945 roku. Poważnie uszkodzona w czasie walk o miasto została zabezpieczona przed postępującą destrukcją w 1957 roku. Po wojnie była użytkowana m.in. przez lubiński oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego jako schronisko młodzieżowe. Obecnie, dzięki przychylności władz miasta, obiekt jest użytkowany przez Lubiński Klub Wysokogórski, Klub Turystyki Górskiej „Problem”, Stowarzyszenie Twórców Kultury, Towarzystwo Miłośników Ziemi Lubińskiej oraz Stowarzyszenie Absolwentów I Liceum Ogólnokształcącego w Lubinie „Absolwent”.

Publikacja udostępniona dzięki Panu Henrykowi Rusewiczowi, autora książki pod tytułem "Historia i Zabytki Powiatu Lubińskiego"